Het langverwachte hervormingsplan van de regering-Biden voor de prijsstelling van geneesmiddelen bevat voorstellen die de bereidheid van de particuliere sector om in toekomstig onderzoek te investeren, zouden kunnen afremmen. Portefeuillebeheerder Andy Acker en onderzoeksanalist Luyi Guo zeggen dat beleggers daar nog weinig van hoeven te verwachten.

  Kernpunten

  • De routekaart van de regering-Biden voor de hervorming van de geneesmiddelenprijzen bevat een voorstel dat Medicare toestaat met de fabrikanten over geneesmiddelenprijzen te onderhandelen, wat grenst aan prijscontrole.
  • Prijscontrole is controversieel omdat dit de particuliere sector kan ontmoedigen om in onderzoek te investeren, wat sommige wetgevers zorgen baart, ook de Democraten.
  • We denken daarom dat de verwachtingen dat wetgeving deze maand afgerond zal zijn, onrealistisch zijn en dat andere voorstellen, zoals beter betaalbare geneesmiddelen voor patiënten, meer kans maken op brede steun.

De regering-Biden heeft het eerste ontwerp bekendgemaakt van de langverwachte routekaart voor de hervorming van de geneesmiddelenprijzen in de Verenigde Staten. Onderdelen uit het plan zouden kunnen worden opgenomen in een ambitieus begrotingspakket van $ 3,5 biljoen, waarover nu door het Congres wordt gedebatteerd. Het doel van dit plan is besparingen op geneesmiddelenkosten gebruiken ter compensatie van een deel van de nieuwe uitgavenmaatregelen. Het plan bevat voorstellen die toekomstige geneesmiddeleninnovatie in gevaar kunnen brengen, wat onzekerheid schept voor de sector. Toch zijn we van mening dat beleggers deze potentiële sisyfusarbeid1 nuchter moeten bekijken.

Wat wordt voorgesteld

Een van de meest drastische wijzigingen in het plan-Biden is dat Medicare (het door de overheid opgezette zorgverzekeringsstelsel voor ouderen) met fabrikanten mag onderhandelen over de prijzen van receptgeneesmiddelen en deze prijzen bekend mag maken aan particuliere verzekeringen (zoals door werkgevers aangeboden zorgverzekeringen). In het plan wordt ook gepleit voor een beperking van de prijsstijgingen van geneesmiddelen.

Een aantal andere belangrijke initiatieven zijn:

  • Bevordering van de concurrentie door de prijstransparantie te vergroten en biosimilars en generieke geneesmiddelen sneller op de markt te brengen. Het zou geneesmiddelenfabrikanten bijvoorbeeld verboden kunnen worden om ‘pay-for-delay’-overeenkomsten af te sluiten die de komst van generieke concurrentie kunnen vertragen.
  • Plafonnering van extreme kosten in Medicare Part D om het eigen risico van verzekerden te beperken. (Part D is het brede dekkingsplan van Medicare voor receptgeneesmiddelen.)
  • Oprichting van een nieuw agentschap binnen de National Institutes of Health, dat zou investeren in geavanceerd biomedisch onderzoek.
  • De implementatie van testmodellen in het Part B-programma van Medicare die de betaling van een geneesmiddel koppelen aan de klinische waarde ervan. (Part B dekt geneesmiddelen die in een klinische setting worden toegediend, zoals infusen).

Wat volgens ons waarschijnlijk is

Enkele voorstellen in het plan-Biden – met name prijscontrole – moeten via wetgeving worden goedgekeurd, en hoewel de Democraten een meerderheid in het Congres hebben, is er slechts in een kleine meerderheid gebrek aan consensus.

Zo heeft het Huis van Afgevaardigden eerder dit jaar H.R.3 aangenomen, een wetsvoorstel dat ook prijsonderhandelingen voor geneesmiddelen binnen Medicare ondersteunt. Een aantal Democratische leden toonde zich echter bezorgd dat het wetsvoorstel geen steun van beide partijen zou krijgen. Intussen werkt de Democraat Ron Wyden (voorzitter van de machtige Senaatscommissie voor Financiën) aan wetgeving die een middenweg zoekt tussen H.R.3 en een gematigder wetsvoorstel van de Senaatscommissie voor Financiën voor 2019, dat de steun van beide partijen kreeg.

Kortom, de wetgevers zijn het nog lang niet eens over de voorwaarden voor de hervorming. De leden van het Huis zijn naar verwachting medio september klaar met het begrotingspakket van $ 3,5 biljoen dollar en stemmen op 27 september over een infrastructuurwet van $ 1 biljoen, een krappe agenda die weinig tijd laat om een middenweg te vinden. Tegelijkertijd is de farmaceutische industrie harder gaan lobbyen tegen prijscontrole en wijst daarbij op een rapport van het Congressional Budget Office, waaruit blijkt dat H.R.3 particuliere investeringen in de ontwikkeling van medicijnen zou kunnen ontmoedigen, waardoor er in de komende decennia mogelijk tot 60 geneesmiddelen minder op de markt komen.

US Capitol

De einduitkomst voor beleggers in de gezondheidszorg

Wij geloven dus dat verandering, mocht die al komen, waarschijnlijk langer zal duren dan verwacht en een verwaterde versie zou kunnen zijn van de huidige voorstellen. Volgens ons moeten wetgevers om voldoende stemmen te behalen controversiëlere aspecten (zoals prijscontrole) laten vallen en zich in plaats daarvan richten op initiatieven met een breder draagvlak, zoals het verlagen van het eigen risico voor patiënten.

Naar onze mening is betaalbaarheid de essentie van het probleem rond de prijsstelling van geneesmiddelen. Patiënten profiteren niet van kortingen die fabrikanten verlenen aan ‘pharmacy benefit managers’, die de spil vormen tussen verzekeraars, geneesmiddelenfabrikanten en apotheken, en andere deelnemers aan het zorgstelsel in de Verenigde Staten. Medicare-verzekerden en onverzekerden betalen op basis van de volledige catalogusprijs van een geneesmiddel, terwijl fabrikanten een vergoeding krijgen op basis van kortingstarieven. Deze kloof verstoort de markt onnodig, is duur voor consument en overheid en moet terecht worden gedicht.

Hopelijk zal een nieuw beleid particuliere investeringen in geavanceerd medisch onderzoek niet ontmoedigen, wat een belangrijke uitkomst zou kunnen zijn van overheidsgestuurde prijsstelling. Maar zelfs dan zou het werkelijke effect afhangen van de manier waarop een billijke prijs wordt vastgesteld. De ontwikkeling van geneesmiddelen is extreem riskant en duur. Onderzoek in deze branche wijst uit dat 90% van de samengestelde stoffen de klinische trials nooit zal doorstaan en dat de gemiddelde ontwikkelingskosten ongeveer 1 miljard dollar bedragen.2 De mRNA-technologie die in de COVID-19-vaccins wordt gebruikt, is bijvoorbeeld al tientallen jaren in ontwikkeling en bedrijven hebben al ruim voordat het coronavirus de kop opstak gewerkt aan de productie van vaccins op mRNA-basis. We denken dat het voorstel van de regering-Biden om meer geld uit te geven aan geavanceerd medisch onderzoek het belang van de geneesmiddelenontwikkeling erkent, en dat geneesmiddelen die de kwaliteit van de zorg voor patiënten verbeteren, beloond moeten worden.

Intussen kan het debat over de prijsstelling van geneesmiddelen op korte termijn leiden tot volatiliteit voor biofarma-aandelen. Zoals altijd stimuleren we beleggers om naar de lange termijn te kijken. Beleid is nooit zo rechtlijnig als het lijkt. Buitensporige geneesmiddelenprijzen waren zelden een duurzaam traject naar groei, zoals te zien is aan de repercussies voor Biogen toen het bedrijf de prijs voor zijn controversiële Alzheimer-medicijn vaststelde op $ 56.000 dollar per jaar. Volgens ons willen de Democraten er niet van beschuldigd worden medische innovatie te vertragen, vooral niet na de succesvolle reactie van de Amerikaanse biofarmaceutische industrie op de pandemie en gezien de toenemende concurrentie uit China. Uiteindelijk kan de onzekerheid over wat komen gaat erger blijken dan de daadwerkelijke uitkomst. Beleggers doen er goed aan zich te blijven richten op kansrijkere wapenfeiten, zoals cruciale medische doorbraken.

1 Zware, vergeefse arbeid, vernoemd naar Sisyphus die volgens de klassieke Griekse mythe als straf voor zijn misdaden een enorme steen tegen een berg op moest duwen, die telkens als hij de top bijna had bereikt, weer naar beneden rolde.

2Estimated Research and Development Investment Needed to Bring a New Medicine to Market, 2009-2018’, Jama Open Network. 3 maart 2020.